lifecommercial

Ik denk, dus ik ben (gelukkig?)

“Wat bedoel je?” een vraag die ik meer dan eens onbeantwoord heb moeten laten omdat ik niet wist hoe het uit te leggen. Hoe ik moest vertellen wat er zich in mijn hoofd afspeelde of wat mijn gevoelens me vertelde. Hopeloos zoek je naar de woorden of beelden om ervoor te zorgen dat de ander zich kan voorstellen wat het is dat er in je hoofd speelt. Zodat je niet de enige bent.
“Ik denk dus ik besta.” . Is één van de beroemdste uitspraken van Descartes. Hij poogt een definitie te geven van bestaan. Het toppunt van onze eigenschap om onszelf boven anderen te stellen, omdat hiermee alle dieren zeggenschap van het bestaan word ontzegt.
Er is tot op heden nog geen manier gevonden om gedachten te lezen noch om uit te leggen hoe, en vooral waarom, dit werkt. We komen niet verder dan een constatering dat er hersenactiviteit bij is betrokken. Maar dan raken we verdwaald in de complexiteit van de hersenen van de mens, het doolhof van de religie of de dwaalsporen van de filosofie.
Onze enige vorm van controle op het denken is communicatie. Dit delen van gedachten is cruciaal in de bevestiging van ons bestaan. En daarom is onze soort al vanaf het begin van ons bestaan op zoek gegaan naar manieren om met elkaar te kunnen communiceren. Om te kijken of wij niet de enige zijn die denken. En of de gedachtegang gedeeld word met iemand anders. We proberen onze ongrijpbare gedachten vast te leggen door middel van spraak, schrift en beeld en dragen dit uit. Maar met het uitdragen van onze vastgelegde gedachten word er ook een enorme lading vertrouwen uitgestuurd naar de ontvanger. In de hoop dat er respectvol mee omgegaan word.
Maar omdat dit niet altijd het geval zorgen we er steeds meer voor dat we ons toch beperken tot het minimale stuk vertrouwen. We verbergen ons achter de metafoor, de anekdote, religie, moraal en vele andere muren om ons achter te verstoppen, te beschermen of te verduidelijken. Want onze gedachten zijn vaak ongrijpbaar en niet altijd in woorden uit te leggen.
Maar toch proberen we medestanders te vinden in ons denken. Na het herkennen van een gedachtegang kunnen we deze proberen te veranderen, om ervoor te zorgen dat deze persoon jou gedachtegang of visie overneemt. Alles om maar een tweede persoon te vinden om de last van het bestaan te dragen.
In ons waanbeeld superieur te zijn over het dierenrijk op basis van dit ene criteria, het denken, vergeten wij dat we op veel minder noemenswaardige eigenschappen, zoals het tot kunst verheffen om onze eigen soort uit te roeien, nog verder afstaan van de wezens die ondergeschikt aan ons zouden zijn. Onze bevestiging van ons bestaan maakt dat we zelfs dat niet eens meer zien. Ons denken stelt ons in het vermogen te bestaan maar staat ons ook in de weg om dit te kunnen beseffen.
Wellicht kunnen we nog wel iets leren van de dieren waarvan we ons zo graag willen distantiëren. Wat hen betreft bestaan ze, zonder definitie, religie of moraal nodig te hebben.
Maar hoe zit het dan met gelukkig zijn? Zalig zijn de simpele van geest is een gevleugeld gezegde. En de dieren zijn volgens deze standaard dan ook het meest zalig. Want zij denken niet, en veel simpeler word het niet.
Hoe primitiever hoe beter blijkbaar. Blijkbaar zijn gelukkig zijn en denken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het vermogen een situatie of fase in ons leven te benoemen en beoordelen geeft ons de mogelijkheid te beslissen of wij al dan niet gelukkig zijn. Of waren. Want de paradox van deze veronderstelling komt algauw om de hoek kijken. We kunnen een situatie pas beoordelen op het moment dat deze voorbij is; we kunnen deze pas beoordelen op het moment dat de situatie in zoverre veranderd dat de huidige situatie in contrast staan met de vorige. We spiegelen ons geluk aan ongeluk.
Geluk bestaat dus alleen als we ongeluk ook accepteren. En doordat wij dit accepteren is ons streven dan ook gelukkig te zijn, omdat we de gemoedstoestand van ongeluk hebben ervaren. Deze gemoedstoestand stoelt op begeerte. Want blijkbaar is er iets in ons wezen dat niet voldaan is. Een leeg gat dat door moderne doktoren geprobeerd word te vullen met pillen.
Geluk en ongeluk is dus in wezen gebaseerd op behoeften. En het nastreven van die behoefte. Geluk is in deze dus het ontbreken van behoeften. En vaak betekend dat ook het ontbreken van verandering. Zonder behoeften is er geen streven en dus stilstand.
En hoe vaak “gelukkig zijn” ook opgehemeld word, het besef dat perfectie niet bestaat maakt dat deze stilstand in tijd nooit daadwerkelijk en voor een lange periode kan bestaan. En we zouden gek worden als dat wel zo was. Eeuwig gelukkig zijn zou voor mij een hel zijn. Het beeld dat in iedere religie of levenswijze centraal staat. Gelukkig zijn, of de belofte dat er een eeuwigheid aan geluk bestaat op het moment dat de regels nageleefd worden.
Want ongeluk en problemen geven mij een blik op de toekomst. Een haalbaar streven, dat een eeuwig streven blijft. De voldoening van dat streven komt met vlagen, en daardoor koester ik ze des te meer. Ik spiegel mijn leven er tenslotte aan af.
Het denken en gelukkig zijn, zijn dus in die zin onlosmakelijk verbonden dat het een kwestie is van perceptie. En die perceptie wisselt constant door externe factoren. Ons streven naar geluk omvat dan ook elke keer weer nieuwe dingen, omdat onze perceptie van geluk constant aan verandering onderhevig is. Het spiegelen van onszelf ten opzichte van ons leven en dat van anderen maakt dat we (on)gelukkig kunnen zijn, omdat het altijd slechter of beter kan. Elke optimist is dan ook een pessimist en vice versa. Maar uiteindelijk zijn we allemaal mens. Stuk voor stuk. Het definiëren van het bestaan of geluk is dan ook onmogelijk. Omdat perceptie altijd subjectief is.
En het besef dat een ander mens dezelfde denkwereld heeft te groot is om te kunnen bevatten. Is een minder intelligent persoon dan inderdaad gelukkiger, doordat hij niet gestoord word door het besef dat hij nooit zal kunnen beseffen?
Ik zal het nooit weten, deze vragen plagen nu eenmaal mijn geest. En als ik niet intelligent genoeg meer ben om geplaagd te worden door deze vragen zal het me niet kunnen schelen. Ik weet het tenslotte niet. Ik zou dan niet (on)gelukkig zijn. Ik zou zijn.

Einde Bericht #213

*huilkt tranen met tuiten*
was ik even net te laat met kopen lowlands kaartje, EN IK WILDE ZO SUPERGRAAG! :(
Iemand die em wil verkopen aan me? Ik hou me ten szeerste aanbevolen!
PLEASEEEEEE!

Einde Bericht #212

Je word ermee platgegooid.
Maar blijft het niet het leukst, op een totaal onverwacht moment?
Totaal overdonderd.

Ik ook……

Einde Bericht #210

( Fotootjes )

Einde Bericht #209

Heb vanaf vandaag, eindelijk en na bijna een half jaar zonder....
internet!

Zal proberen weer wat van jullie bij te lezen

Oja... Aangezien ik jullie allemaal al tijden niet meer gezien heb.. Ik heb bruin haar.. Na ongeveer 1,5 a 2 jaar witblond te zijn ist over met de pret.


Einde Bericht #208

( Cést la vie )

Einde Bericht #216

( Just a typical day @ school )
Einde Bericht #215

What's there to say...

Einde Bericht #213

" Ik geloof niet dat we nutteloos zijn. Het licht, het duister en de winden luisteren tenslotte naar alles wat wij zeggen"

Einde Bericht #212

Ik heb niet vel tijd om te zeggen hoe fijn ik het hier heb..
Ik heb alleen de tijd om te zeggen, dfat ik een godsgruwelijke hekel heb aan de chinese regering..
Tegen een muurtje dermee!

Einde Bericht #211

Zo, daar ben ik dan weer even. Even zeg ik, want het is niet voor lang.
Mijn computer staat ondertussen met al zijn electronische vriendjes in Arnhem, en zonder een internetkabel in zijn kont,presteerd hij toch net wat minder... Maar het maakt niet uit, waarschijnlijk komt dat internet gedoe nog.
Mijn kamer hier, in Nieuwegein, is een open vlakte, op het deprimerende af. Alles staat daar, en bijna niets meer hier. Het is niet fijn om met een half been in Arnhem te staan en na mijn vakantei trek ik dan ook lekker daar in, weg van de troosteloze zooi hier..
Maar nu eerst morgen op vakantie. 3 weken naar Tibet en Nepal, en al zou ik honderden posts kunnen schrijven hoeveel ik haar wel niet ga missen, die maand dat ik der niet zie. Ik zal jullie der niet mee vervelen en het erop houden dat ik haar en jullie gewoon over een maandje weer spreek.

Ciao et Au Revoir
Einde Bericht #210

( 9-10 wie niet weg is.... )

Tepels.
Ze zijn altijd al het doelwit geweest van een soort cultus-achtige staat.
Heb je een derde, dan ben je een zoon/dochter (of op zijn minst aanbidder) van de duivel.
Zijn ze hard dan ben je per definitie geil maar hoe zit het dan als je het gewoon koud hebt?
Heb je als man een piercing derin, ben je homo. Als vrouw? Op zijn minst kinky. Bij vrouwen kan ik die cultus staat nog ietwat begrijpen, aangezien het in onze eerste levensjaren een vorm van voeding is, in principe hangst ons leven daarvan af, met al die heerlijke afweerdingetjes derin, die het zo verschrikkelijk lekker maken.
Maar ook als voedingsbron kan zo'n cultus uit de hand lopen. Iedereen heeft er wel eens van gehoord, zij het bij Oprah, zij het bij één of andere sitcom of welke bron dan ook. Iedereen weet waar ik het over heb.
Van die koters tie tot hun 8ste uit de borst blijven drinken, en de moeder dat nog normaal vind ook. Terwijl er toch boterhammen zat zijn in ons kleine landje. Toch houd het merendeel op tijd op met dat geneuzel, en word algauw het eerste geprakte, gehakte, gemalen,voorgekauwde biefstukje naar binnen gewerkt. Niets geen pompjes meer, ngeen gedoe met aparte kamertjes.
Maar in feite blijft bij veel mannen toch die behoefte. En als ze al in de buurt komen van zo'n tepel moeten veel mannen zich inhouden om er niet mee te gaan spelen, of er even in te bijten.
Het kind komt in ze naar boven. Waarom? Misschien juist omdat diezelfde tepels bij ons geen enkel nut dragen, ze zitten daar maar een beetje bij te dragen aan onze symetrie, en that's it!
Wat de vraag oproept waarom ze daar überhaupt nog zitten. Waarom ze niet door de evolutie weggestemd zijn. Want ze zullen er vast niet meer zitten om er ringetjes doorheen te schieten, of knijpers op te zetten.
Waarom hebben wij ze als man überhaupt? Ik heb namelijk nog nooit gehoord van mannelijke melkklieren in vroege tijden. En als we het vanuit christelijk oogpunt bekijken schieten we nog niet veel op.
Eerst was er de man, volledig met tepels, geschapen naar het beeld van god. Maar kinderen kon hij nog niet maken, dus ook toen zullen er vast geen melkklieren geweest zijn.
En toen pas kwam de vrouw, gemaakt naar het evenbeeld van de man. Met bruikbare tepels.
Is het dan een foutje in Gods kopie of heeft God zelf ook rudimentaire lichaamsdelen?
Of zitten we toch met zijn allen verkeerd? En waren de vrouwen eerder? Zijn wij uit hen geschapen, volledig met een nieuw setje overbodige lichaamsdelen. Ik heb ooit gelezen dat wij mannen in de toekomst waarschijnlijk ook overbodig zouden kunnen zijn.
Rudimentair, zogezegd. Een paar kwakjes zou genoeg zijn om de vrouwen nog een paar millennia sterk verder te helpen.
Gelukkig hebben we nog andere rudimentaire lichaamsdelen, die niet zo makkelijk te vervangen zijn door een verpleegster met latexhandschoenen en een spatel. Maar hoe zit het dan met die tepels? Ze kijken me vrolijk aan, een mysterie aan mij onthoudend.
Ik weet dat het geen zin heeft om boos op ze te worden, maar wat als het nou een fout is in de bijbel, die snel rechtgezet moet worden?
Of een foutje in darwins evolutie theorie?
Ze zouden mijn kans kunnen zijn op een nobelprijs! Maar voor nu ben ik er nog niet helemaal uit. Wat jullie?

( Hondeweer )
Einde Bericht #201

( auw! )

( The Return of Mr S. )
Einde Bericht #199

( Spelonken van de taal )

Einde Bericht #198

Al tijden neits meer gepost, maar ik geloof niet dat iemand het daadwerkelijk gemist heeft.. Anders hoor ik het wel
Er is verschrikkelijk veel gebeurd ondertussen. Veel voorstellingen gedaan. Veel nagedacht, maar of ik geleefd heb? Ik weet het niet...
Ik heb tegenwopordig ook een lease-vis, Oscar.Ik pas oppem totdat Annemieke terug is uit Frankrijk, supervet!
Heb een vriendin tegenwoordig, ze heet Daphne, en ook al is het heel erg wennen, ik voel me er goed bij. En zoals jullie op de foto's wel kunnen zien is ze een plaatje (al heeft ze toch net wat meer met haar haar gewoon los en niet opgestoken)
En voor de goede orde, nee ze heeft geen lsd op, ze is zelfs behoorlijk braaf, haar pupillen zijn altijd al ongelijk geweest...
Voorderest heb ik et superdruk. Maar niet zo druk dat ik dít niet met jullie kan delen.
M'n trots, en ons kindje..
Hier is het dan ( Niemandsland! )
En nou maar hopen dat we ermee verder kunnen. I'll keep my fingers crossed

Einde Bericht #196

Vandaag liep mijn dag over van twijfel,
Naar een vleugje puur geluk
Om weer terug te keren naar de twijfel
Bij het besef
Dat het al voorbij was
Voor ik er erg in had

Einde Bericht #193