Seriously..........

Bericht #213

Sun, 11 Nov 2007 00:46:07 GMT

Ik denk, dus ik ben (gelukkig?)

“Wat bedoel je?” een vraag die ik meer dan eens onbeantwoord heb moeten laten omdat ik niet wist hoe het uit te leggen. Hoe ik moest vertellen wat er zich in mijn hoofd afspeelde of wat mijn gevoelens me vertelde. Hopeloos zoek je naar de woorden of beelden om ervoor te zorgen dat de ander zich kan voorstellen wat het is dat er in je hoofd speelt. Zodat je niet de enige bent.
“Ik denk dus ik besta.” . Is één van de beroemdste uitspraken van Descartes. Hij poogt een definitie te geven van bestaan. Het toppunt van onze eigenschap om onszelf boven anderen te stellen, omdat hiermee alle dieren zeggenschap van het bestaan word ontzegt.
Er is tot op heden nog geen manier gevonden om gedachten te lezen noch om uit te leggen hoe, en vooral waarom, dit werkt. We komen niet verder dan een constatering dat er hersenactiviteit bij is betrokken. Maar dan raken we verdwaald in de complexiteit van de hersenen van de mens, het doolhof van de religie of de dwaalsporen van de filosofie.
Onze enige vorm van controle op het denken is communicatie. Dit delen van gedachten is cruciaal in de bevestiging van ons bestaan. En daarom is onze soort al vanaf het begin van ons bestaan op zoek gegaan naar manieren om met elkaar te kunnen communiceren. Om te kijken of wij niet de enige zijn die denken. En of de gedachtegang gedeeld word met iemand anders. We proberen onze ongrijpbare gedachten vast te leggen door middel van spraak, schrift en beeld en dragen dit uit. Maar met het uitdragen van onze vastgelegde gedachten word er ook een enorme lading vertrouwen uitgestuurd naar de ontvanger. In de hoop dat er respectvol mee omgegaan word.
Maar omdat dit niet altijd het geval zorgen we er steeds meer voor dat we ons toch beperken tot het minimale stuk vertrouwen. We verbergen ons achter de metafoor, de anekdote, religie, moraal en vele andere muren om ons achter te verstoppen, te beschermen of te verduidelijken. Want onze gedachten zijn vaak ongrijpbaar en niet altijd in woorden uit te leggen.
Maar toch proberen we medestanders te vinden in ons denken. Na het herkennen van een gedachtegang kunnen we deze proberen te veranderen, om ervoor te zorgen dat deze persoon jou gedachtegang of visie overneemt. Alles om maar een tweede persoon te vinden om de last van het bestaan te dragen.
In ons waanbeeld superieur te zijn over het dierenrijk op basis van dit ene criteria, het denken, vergeten wij dat we op veel minder noemenswaardige eigenschappen, zoals het tot kunst verheffen om onze eigen soort uit te roeien, nog verder afstaan van de wezens die ondergeschikt aan ons zouden zijn. Onze bevestiging van ons bestaan maakt dat we zelfs dat niet eens meer zien. Ons denken stelt ons in het vermogen te bestaan maar staat ons ook in de weg om dit te kunnen beseffen.
Wellicht kunnen we nog wel iets leren van de dieren waarvan we ons zo graag willen distantiëren. Wat hen betreft bestaan ze, zonder definitie, religie of moraal nodig te hebben.
Maar hoe zit het dan met gelukkig zijn? Zalig zijn de simpele van geest is een gevleugeld gezegde. En de dieren zijn volgens deze standaard dan ook het meest zalig. Want zij denken niet, en veel simpeler word het niet.
Hoe primitiever hoe beter blijkbaar. Blijkbaar zijn gelukkig zijn en denken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het vermogen een situatie of fase in ons leven te benoemen en beoordelen geeft ons de mogelijkheid te beslissen of wij al dan niet gelukkig zijn. Of waren. Want de paradox van deze veronderstelling komt algauw om de hoek kijken. We kunnen een situatie pas beoordelen op het moment dat deze voorbij is; we kunnen deze pas beoordelen op het moment dat de situatie in zoverre veranderd dat de huidige situatie in contrast staan met de vorige. We spiegelen ons geluk aan ongeluk.
Geluk bestaat dus alleen als we ongeluk ook accepteren. En doordat wij dit accepteren is ons streven dan ook gelukkig te zijn, omdat we de gemoedstoestand van ongeluk hebben ervaren. Deze gemoedstoestand stoelt op begeerte. Want blijkbaar is er iets in ons wezen dat niet voldaan is. Een leeg gat dat door moderne doktoren geprobeerd word te vullen met pillen.
Geluk en ongeluk is dus in wezen gebaseerd op behoeften. En het nastreven van die behoefte. Geluk is in deze dus het ontbreken van behoeften. En vaak betekend dat ook het ontbreken van verandering. Zonder behoeften is er geen streven en dus stilstand.
En hoe vaak “gelukkig zijn” ook opgehemeld word, het besef dat perfectie niet bestaat maakt dat deze stilstand in tijd nooit daadwerkelijk en voor een lange periode kan bestaan. En we zouden gek worden als dat wel zo was. Eeuwig gelukkig zijn zou voor mij een hel zijn. Het beeld dat in iedere religie of levenswijze centraal staat. Gelukkig zijn, of de belofte dat er een eeuwigheid aan geluk bestaat op het moment dat de regels nageleefd worden.
Want ongeluk en problemen geven mij een blik op de toekomst. Een haalbaar streven, dat een eeuwig streven blijft. De voldoening van dat streven komt met vlagen, en daardoor koester ik ze des te meer. Ik spiegel mijn leven er tenslotte aan af.
Het denken en gelukkig zijn, zijn dus in die zin onlosmakelijk verbonden dat het een kwestie is van perceptie. En die perceptie wisselt constant door externe factoren. Ons streven naar geluk omvat dan ook elke keer weer nieuwe dingen, omdat onze perceptie van geluk constant aan verandering onderhevig is. Het spiegelen van onszelf ten opzichte van ons leven en dat van anderen maakt dat we (on)gelukkig kunnen zijn, omdat het altijd slechter of beter kan. Elke optimist is dan ook een pessimist en vice versa. Maar uiteindelijk zijn we allemaal mens. Stuk voor stuk. Het definiëren van het bestaan of geluk is dan ook onmogelijk. Omdat perceptie altijd subjectief is.
En het besef dat een ander mens dezelfde denkwereld heeft te groot is om te kunnen bevatten. Is een minder intelligent persoon dan inderdaad gelukkiger, doordat hij niet gestoord word door het besef dat hij nooit zal kunnen beseffen?
Ik zal het nooit weten, deze vragen plagen nu eenmaal mijn geest. En als ik niet intelligent genoeg meer ben om geplaagd te worden door deze vragen zal het me niet kunnen schelen. Ik weet het tenslotte niet. Ik zou dan niet (on)gelukkig zijn. Ik zou zijn.

Einde Bericht #213

Bericht #212

Sun, 05 Aug 2007 08:56:52 GMT

*huilkt tranen met tuiten*
was ik even net te laat met kopen lowlands kaartje, EN IK WILDE ZO SUPERGRAAG! :(
Iemand die em wil verkopen aan me? Ik hou me ten szeerste aanbevolen!
PLEASEEEEEE!

Einde Bericht #212

Bericht #210

Sun, 10 Jun 2007 22:13:28 GMT

Je word ermee platgegooid.
Maar blijft het niet het leukst, op een totaal onverwacht moment?
Totaal overdonderd.

Ik ook……

Einde Bericht #210

Bericht #209

Sun, 13 May 2007 17:05:59 GMT

En ja, sindsdien is mijn haar ook weer geknipt dus is er geen enkele écht recent...

Einde Bericht #209

Bericht #208

Thu, 22 Mar 2007 14:37:53 GMT

Heb vanaf vandaag, eindelijk en na bijna een half jaar zonder....
internet!

Zal proberen weer wat van jullie bij te lezen

Oja... Aangezien ik jullie allemaal al tijden niet meer gezien heb.. Ik heb bruin haar.. Na ongeveer 1,5 a 2 jaar witblond te zijn ist over met de pret.

Einde Bericht #208

Bericht #216

Sat, 14 Oct 2006 15:54:17 GMT

Na tijden van stilte hier toch even een update van mij. Over hoe ik in het leven sta, en wat de afgelopen mijn leven in beslag heeft genomen.

Ik ben ondertussen verhuisd naar Arnhem, en helemaal gesetteld. Waardoor ik weer even wat tijd heb om naar mezelf te kijken.
Wat ik het meeste mis is tijd van mezelf. Tijd die niemand van me af kan pakken, school niet, vrienden niet, dagelijkse beslommeringen niet. Tijd en rust die ik in Tibet en Nepal als hemels ervaren heb. Ik heb nog niet veel over mijn reis verteld maar dat komt vooral doordat de indruk eigenlijk te groot was om in woorden uit te drukken. Ik heb wat prille momentjes die ik met jullie kan delen omdat ik deze de eerste paar dagen heb opgeschreven.

Dag 1
Zelfs al op dag één struikel ik over de schillen. Niet alleen in de natuur, architectuur en loslopend vee. Maar vooral door de mentaliteit die hier in de lucht te voelen is. Er zelfs door gedragen word. Overladen met glimlachjes, stralende ogen en kleine buiginkjes word ik ontvangen. Waarom? De kleur van mijn haar, de kleur van mijn huid, de vreemde taal, het geld in mijn portemonnee, wie zal het zeggen?
Vandaag heb ik geld gehaald. 2500 roepies, gelijk aan ongeveer €25 in ons westerse Europa. Geen fortuin zou je misschien zeggen, tot je beseft dat dát is wat deze mensen in een maand verdienen. Dat besef komt traag en blijft misschien wel helemaal uit. Door de korte periode die ik hier zit zal ik misschien niet kunnen wennen. Maar ik kan me niet voorstellen dat de mensen die hier wonen, onder spanplaten en lagen plastic zeil die niet beseffen. Ze moeten toch weten dat wat voor hen een fortuin is, een schijntje is bij wat een 17-jarige blonde knul kan verdienen en dat doordat ik ergens anders geboren ben.
En toch blijven ze lachen, wijzen, staren en stralen als ze me door de bemodderde straten zien lopen, gewapend met mijn dure camera en kleren, objecten die velen van heb nooit zullen bezitten. Vreemd, maar toch voel ik me welkom. En niet alleen door de biljetten in mijn portemonnee
Ik schaam me bijna als ik afding op dingen die mij nog geen kriebel in de ribben geeft, waar de lokale mensen 3 ribben kwijt zijn voor hetzelfde. Maar mij is verteld de cultuur in acht te nemen, en te leven naar de standaard die mij volkomen vreemd is, bijna obscuur lijkt. En dus doe ik dat ook, al is het maar een klein beetje.
Vandaag heb ik ook een tas gekocht. Hij kost me op zijn hoogst 3 euro, en ik kon het nog niet over mijn hart verkrijgen af te dingen. Ik hoop dat het goede karma die deze mensen lijkt te drijven mij ook treft, en ik mij morgen niet zo schuldig voel als ik een bedelaar voorbij loop. Morgen draai ik linksom, om maar te voorkomen dat ik een hond word in mijn volgende leven, langs de gebedsmolens. Met de hoop dat deze mensen het geluk krijgen dat ik heb gekregen door gewoon ergens anders geboren te worden. Al heb ik het idee dat ze dat helemaal niet nodig hebben. Daarom glimlach, straal en buig ik terug naar elke persoon die mij datzelfde genot gunt, in de hoop dat ze me vergeven hun bron van inkomsten te zijn.

Dag 2.
Vandaag heb ik een godin gezien. Nee, ik lieg niet. Een échte, tenminste dat is wat ze hier denken.
Reïncarnatie is iets wat hier leeft, en war mensen naar leven. Maar al is het een mooie gedachte waardoor veel mensen zich goed gedragen, er komen bij mij toch een hoop vraagtekens omhoog bij deze gedachte. Want als je eenmaal in een kaste zit, kom je er maar moeilijk uit, om niet te zeggen dat dit praktisch onmogelijk is.
En ook al dacht ik dat vooral mensen in een lage kaste hier problemen van kunnen ondervinden, ook al lijken ze hier zelf niet erg mee te zitten, vandaag heb ik ontdekt dat ook mensen in een hogere kaste rare dingen meemaken door in die kaste geboren te worden.
Deze zogenaamde godin bijvoorbeeld: de Kumari. Kumari zou een reïncarnatie zijn van de godin Kali, en word als zodanig vereerd. En ook al lijkt dit voor ons sprookjesachtig en mooi, de realiteit is toch wel anders.
Deze reïncarnatie komt altijd uit een hoge kast, van goud of zilversmeden, en word geselecteerd door allerlei procedures. Zo moet de 40 uiterlijke kenmerken bezitten en dus uit deze hoge kaste komen. Één van de belangrijkste criteria lijkt te zijn dat dit meisje nooit bloed verloren mag hebben. Ook moet ze op een bepaalde datum geboren zijn. Na al deze procedures blijft een groep van rond de 40 meisjes van 4 jaar over. Deze worden in een kamer geplaatst waar ze doodsbang worden gemaakt door priesters met maskers en kamers vol met afgehakte dierenhoofden.

Kali, die een nogal vernietigende godin is, zou hier niet bang van worden, en de reïncarnatie zou dus dát meisje zijn dat het minst bang is. Als de keuze is gemaakt wordt ze naar een tempel verhuisd tot ze voor het eerst bloed verliest, zij het door een verwonding, zij het door haar eerste menstruatie. Tot die tijd wordt ze verzorgd en hoeft ze eigenlijk niets te doen. Een leven vol luxe zou je misschien denken, maar het grootste gebrek aan luxe zit hem in het feit dat ze de tempel maar 3 dagen per jaar mag verlaten, tijdens een ceremonie. De rest van de tijd zit ze “gevangen” in dit paleis.
Nadat ze haar eerste bloed verloren heeft word een nieuwe reïncarnatie gezocht, maar de oude Kumari gaat een moeilijk leven tegemoet. Vooral omdat er weinig hoop is op een echtgenoot. Men denkt dat elke man die met een Kumari trouwt binnen 6 maanden komt te overlijden. En het gebrek aan huishoudelijke kennis zorgt ervoor dat ze nog minder gewild is.

Elke dag komt deze godin een paar keer in een raamkozijn staan, net als vandaag. Niet meer dan een paar seconden, om het publiek te zien, of het publiek haar te laten zien.
En in die paar seconden dat haar 7-jarige aangezicht mijn netvlies raakt werd ik me door 1 vraag bezig gehouden. Zou ze weten, begrijpen en zich voelen als een godin? Gezien de leeftijd die ze hebben lijkt me dit, vooral in het begin, niet mogelijk. En de gevangenis waarin ze zit lijkt me dan ook moeilijk te rechtvaardigen zonder in reïncarnatie te geloven.
De verschillen tussen de 2 culturen blijven zich opstapelen, net als mijn verbazing. Zonder keuzes en kansen wordt men hier geboren, en men lijkt er geen enkel probleem mee te hebben. Logisch, want ze weten niet beter. Net als ik.

Dag 4.
Bijna alles is hier extreem, wat tot veel verbazing leidt. Het extreme verschil tussen arm en rijk, het extreme geluid waarmee de 3 gasten in de enkele discotheek overwelmd worden. De grootte van de flessen bier, de extreem lage prijzen, de slechte gesteldheid van de weg en ga zo maar door.
De mensen lijken vooral extremen op te zoeken, maar vandaag werden we overwelmd met de extremen van de natuur. We hebben de stad verlaten en zijn de bergen in gereden. Het is extreem mooi hier. Waarin Nederland elk stukje natuur vertrapt is, vertrapt de natuur hier de mensen.
We zijn hier in het regenseizoen en tot vandaag hebben we daar nog niets van gemerkt. Maar zoals ik al zei, tot vandaag. Halverwege de middag barstte de hel los en ook op dit moment is deze nog bezig.
Met bakken stort het naar beneden en ik heb al 12 keer de bliksem ergens zien inslaan. En met iedere donder trillen de ramen nog 5 seconden na. Al 6 peertjes zijn geknapt, voordat de elektriciteit in het hele gebouw uitviel. Ik kan niets meer dan met open mond genieten, van deze extreme uitbarsting van ons Moedertje Natuur.
Dag 6.
Vandaag de zinderende ervaring van de “grensovergang”. Wat in Europa een kwestie is van gewoon doorrijden, is hier een heel ander verhaal, zoals eigenlijk alles in dit land.
Vandaag zouden we de Nepalese grens overtrekken naar Tibet en van tevoren werden we door onze reisleider al gewaarschuwd door de problemen die dat op zou kunnen leveren. Problemen, vooral veroorzaakt door de chinezen, die hierover gaan. Hij vertelt dat ze meer dan eens moeilijk doen. Door bijvoorbeeld paspoorten niet terug te willen geven, of geldbedragen te eisen voor een overgang. Absurd voor ons, normaal voor hen.
Maar zover waren we nog niet, eerst moesten we de grens nog bereiken. En dat bleek nog niet zo makkelijk te zijn als we dachten. Onderweg werden we al aangehouden door een maoïstisch groeperingen die een geldbedrag wilden voordat we doorreden. We hóefden in principe niet te betalen, maar als we dat niet deden was er grote kans dat de bus niet heelhuids in Kathmandu terug zou keren. Dus werd de bescheiden prijs betaald en reden we verder. Om 6 kilometer voor de grens opgeschrikt te worden door een rij bussen voor ons. Waarom/ Er was een blokkade opgezet, van grote stenen, op een brug. Door een groep die het niet eens was met de Chinese regering. Maar deze blokkade zou binnen het uur verdwenen zijn. Prima, na een foto/plas/rondkijkpauze van een uur konden we weer verder.
Om een kwartier later op de volgende blokkade te stuiten. Waarna ons verteld werd dat er nog meer blokkades waren, en dat we, nog 5 kilometer voor de boeg, moesten gaan lopen. Even was ik bang 5 kilometer met 12 kilo bagage bergopwaarts te moeten banjeren, maar al snel dromden trientallen Nepali zich rond onze bus om onze bagage voor een lachwekkende prijs naar boven te dragen. En al was ik hier in principe een beetje op tegen, het was voor die mensen een maandinkomen wat me overhaalde het toch te doen.
Na een heerlijke wandeling, door prachtig gebied kwamen we dan toch aan bij de grens. Bezweet, moe maar voldaan. Next stop, de grens. De eerste post doorgekomen, maar terwijl ik stond te wachten op de rest zag ik een groepje grenswachters lachend naar me kijken. En al was ik de blikken wel gewend, door mijn witte haar wat nogal ongebruikelijk is, toen een grenswachter mijn kant op kwam lopen en nogmaals mijn paspoort vroeg klopt mijn hart toch iets sneller. Ik moest aan de verhalen denken van de reisleider denken, en vreesde voor m’n paspoort. Maar na een paar blikken op het paspoort en mijn persoontje, die ik niet geheel thuis kon brengen, kreeg ik mijn paspoort terug.
Bij de definitieve grens naar Tibet werd me gevraagd of ik nou een jongen of een meisje was, volgens mij alleen om me te sarren. Ik lachte maar, zij het als een boer met kiespijn.
Ondertussen kon het me niets meer schelen, als mensen zoiets primitiefs als een blokkade van stenen brandende banden en bomen op moeten werpen om hun desgenoegen te laten zien, kan je het voor mij als Chinese regering of regeringsambtenaar niet snel goed maken. En waar de Nepali al mijn respect en lof verdienen, heb ik tot nu toe niet veel positiefs gehoord over de Chinezen om hen hetzelfde te gunnen.

Deze eerste paar dagen waren erg intens. De schok en het gevoel die de verschillen met zich meebrengen probeerde ik wanhopig te verwerken en uit te drukken in woorden. En al is het misschien weinig, het ontbreken van meer bevestigd juist dat het gevoel eigenlijk niet in woorden uit te drukken valt. Zoals dat met veel gevoelens het geval is. Ik zal misschien wat meer kleine momentjes uitschrijven en ze delen, maar de reis heeft veel meer voor mij betekend dan deze momenten. Onbewust koos ik voor dit land omdat ik op zoek was naar iets, al wist ik niet wat dat precies was. Zelfs later, toen het besef kwam dat ik daar iets zocht, wist ik nog niet wat ik nou eigenlijk zocht. Naderhand begin ik steeds meer te begrijpen dat ik het gevonden heb, al weet ik nog niet hoe ik het moet gebruiken. Het dringt langzaam dieper tot me door maar voor dat ik er iets zinnigs over kan zeggen zal het nog dieper in moeten werken.
Wat ik wel weet is dat ik veel te weten ben gekomen over mijzelf en mijn zelfbeeld. Soms met confronterende conclusies. Ook over mijn positie en de structuur van ons gezin ben ik veel te weten gekomen. Met ietwat eveneens confronterende conclusies. Wat dat betreft ben ik blij dat ik nu in Arnhem zit om dit te kunnen reflecteren zonder er direct iedere dag mee geconfronteerd te worden. Om even uit die drukte van thuis te zijn. Drukte die school op een positieve manier van me opvult. Over het algemeen ben ik vooral veel vraagtekens tegengekomen op deze reis. Maar er is veel dat ons land, en ons volk van de mensen daar zou kunnen leren.
Ik heb op een avond een zeer lang en intensief gesprek gehad met de groepsbegeleider(Roeland), die tegen die tijd tot bijna vriendachtige proporties had toegelaten in mijn leven. In dit gesprek hebben we tot diep in de nacht gefilosofeerd over mij, mijn toekomst en de zijne. Naar aanleiding van dit gesprek heb ik ook wat geschreven, datgene wat het meeste indruk heeft gemaakt.

Liefde
Erkenning
Avontuur
Waardering

Vier woorden, niet zomaar willekeurig. De volgorde wel. Mij werd gevraagd ze in een volgorde te zetten, naar hoe ik naar mijn leven kijk, en wat mij de energie geeft om door te gaan.
Het koste me een tijd om dit te bedenken, gezien de grote waardes die aan deze woorden gehecht worden, maar na een tijdje had ik mijn volgorde gereed.

1. Avontuur
Wat mij de meeste energie geeft om door te gaan is avontuur. De wetenschap dat je nooit iets zeker kan weten. Dat het leven wendingen neemt die je jezelf nooit had voorgesteld. En al heeft dat ook zijn enge kanten, ik geniet ervan. Ook van de vervelende wendingen, maar dan meestal pas naderhand.

2./3. Liefde & erkenning
Niet zonder reden, stop ik deze twee bij elkaar. Omdat voor mijn gevoel liefde en erkenning een erg dunne grens kennen. Of misschien zelfs hand in hand door het leven gaan. Liefde heeft voor mij de betekenis dat ik, of iemand mij, volledig accepteert om wie ik ben. Maar wel met een gezonde portie kritiek om mijn negatieve kanten bij te schaven. Zodat ik het avontuur aanga om mijzelf te verbeteren. En te leren kennen.
Maar zonder dat ze me er klakkeloos om veroordelen. Het maakt ten slotte deel van mij uit, en zonder de impuls of de constatering zal ik er niet veel aan doen, tenzij ik het zelf opmerk. Erkenning zit hem vaak in díe dingen. Het accepteren van een persoon en dat erkennen en in vele gevallen uit dat zich dan weer in liefde.

4. Waardering
Al staat hij vierde, hij is niet minder belangrijk dan de eerste. Om niet te zeggen dat ik dit in feite nodig heb om de eerste in toom te houden. Zonder waardering voor de lessen die ik leer zou ik gek worden. Doorrazen in mijn eigen avontuur zonder stil te staan en om me heen te kijken. Want al is het leven één groot avontuur, zonder reflectie en waardering wordt het snel een race waarin je jezelf voorbij rent. En om jezelf daarna in te halen is veel moeite en energie vereist. En vaak is het dan al te laat. Rondrennen als een kip zonder kop moet wel heel vermoeiend zijn.
Ik ben dan ook vaak dankbaar voor de rustige periodes tussen 2 woelige periodes in. Iedereen kent deze periodes en sommige zullen ze afdoen als saai. Maar ik probeer er zoveel mogelijk van te genieten. Je merkt vanzelf wel wanneer je weer aan avontuur toe bent, en dan zoek je die vanzelf wel weer.

Ik heb ontzettend veel van mezelf geleerd, door af te wegen hoe deze begrippen mijn leven omhooghouden en het is in feite een wezenlijke vraag voor ieder mens in deze wereld. Wat geeft jou leven zin?
Waar ik mee eindig is de wetenschap dat deze 4 woorden een leidraad zijn in ieders leven maar dat ik probeer om zo veel mogelijk het evenwicht op te zoeken. Om mijn leven te verrijken zie ik dit zoeken naar een evenwicht dan ook als mijn “avontuur”, het te erkennen en ervan houden als het moment daar is. En de persoon die ik ben zal herkennen en waarderen. En tot die tijd probeer ik te luisteren naar mijn gevoel, die dat evenwicht altijd zal proberen te bereiken.
“Ik ben dankbaar voor dát deel in mijzelf dat me beter leidt dan dat ik zelf leiden kan.”

Op dit moment is hetgeen wat het meest van deze tijd van me afpakt school. Ik draai lange, intensieve dagen, en het huiswerk komt daar nog bij. Op dit moment zit ik 4 dagen per week tot half 6 op school, maar het wordt van kwaad tot erger. Ik heb het jaarrooster al ontvangen, en alle andere kwartalen zit ik iedere dag tot half 6 (of 6 uur) en begin ik vaak om 9 uur.
Hoe dat zal zijn weet ik niet, maar als ik nu thuis kom ben ik afgepeigerd. Te moe om nog boe of bah te zeggen. Psychisch en fysiek vergt het veel van me om de dag door te komen. Het is de druk van plezier. Ik ben continu bezig met dingen die ik leuk vind, of die een uitdaging vormen. Ik ben bezig met het maken van dingen en er word veel gevraagd van mijn creatief vermogen.
Ook is er druk door persoonlijk magnetisme. De meest misplaatste gave, maar vaak geprezen en door veel mensen word er gebruik van gemaakt.
Ook hier kom ik mijzelf en anderen op bekende manier tegen. Gesprekken die ik onvermijdelijk aan lijk te trekken. Alsof ik een soort “vertrouwenspersoon”-gen bezit dat iedere keer in werking treed. Mijn “hier valt iets aan te doen”mentaliteit neemt het over en veel mensen merken dat. Ik word overspoeld met persoonlijk leed, twijfels en constateringen, door anderen wel te verstaan.
Maar op een rare manier voed het me. Het geeft mij een reden om ergens aan te werken. Vooruitgang te boeken, een oplossing te zoeken, een streven te hebben of gewoon luisteren omdat dat soms meer helpt dan commentaar.
Maar al is het soms zwaar, ik zit hier nu 2 maanden op school en voel me prima thuis, heb vrienden gemaakt en gezien dat ik, als persoon, veranderd ben. En een andere plek in een groep aanneem dan voorheen. Ik word erg geconfronteerd met mijn minpunten maar krijg de goede stimulans om daar aan te werken. En het besef dat ik iets bereikt heb als ik merk dat me na tig keer oefenen en proberen iets is gelukt is veel groter.
Op hetzelfde moment komen mijn pluspunten ook aan bod, en ik merk dat ik veel voldoening krijg om dit te delen en iemand anders ermee te helpen, zonder dat ik mijzelf probeer op te dringen. Ik zeg proberen, omdat mij wel eens verweten is dat dát iets is waar ik in door kan slaan, en ik weet niet of dit ondertussen al wat veranderd is omdat er bijna geen mensen uit mijn vroegere omgeving lang genoeg bij me in de buurt zijn geweest om hierop te reflecteren.
Voornamelijk omdat ik weinig meer uit Nieuwegein hoor, sommige mensen hebben nog wel iets laten horen nadat de zomervakantie begonnen is, maar van anderen heb ik al maanden geen levensteken meer ontvangen. En ik weet dat dat ook deels mijn eigen schuld is, maar gelukkig begin ik ondertussen aan het ritme gewend te raken. Het gebrek van internet en telefoon helpt ook niet echt mee.

Maar aangezien ik hoop dat dit binnenkort verandert, hou ik nu even op. Er is genoeg gezegd, zou ik zo zeggen. Ik heb weer eventjes wat van me laten horen, en dan nu weer verder met het volgende avontuur.

“Grote wetenschappers zoals Einstein, erkennen de kracht van hun intuïtie (en de rust en ontspanning die ervoor nodig zijn om ermee in verbinding te komen). Lao-Tse zei vierduizend jaar geleden: ‘De wijze richt zich op dingen die de menigte niet ziet.’ Grote leiders zoals Boeddha en Christus waren Intuïtief begaafd. Zij gaven de mensen richting en geloof. Ze wisten waar de mens naartoe moest en gaven de stappen aan die hen en hun volgelingen naar verlichting en vrijheid brachten – en ook nu nog brengen. Hoewel hun diepe inzichten en vermogensniet ter discussie staan, komt het nog vaak voor dat er botsingen tussen mensen plaatsvinden. Maar als we bedenken dat iedereen onbewust veelvuldig handelt vanuit een gevoel waar geen denken aan te pas komt, komt dit vermogen al veel dichterbij. Er zijn talloze voorbeelden die laten zien dat we “buitenzintuiglijke” indrukken in ons sturen in de keuzes die we maken. Alleen al in de keuze van onze vriendschappen en liefdespartner handelen we op basis van een onzichtbare, energetische uitstraling. “

Einde Bericht #216

Bericht #215

Wed, 04 Oct 2006 09:14:02 GMT

Einde Bericht #215

Bericht #213

Wed, 27 Sep 2006 07:30:24 GMT

What's there to say...

Einde Bericht #213

Bericht #212

Sun, 13 Aug 2006 09:56:33 GMT

" Ik geloof niet dat we nutteloos zijn. Het licht, het duister en de winden luisteren tenslotte naar alles wat wij zeggen"

Einde Bericht #212

Bericht #211

Sun, 06 Aug 2006 09:29:12 GMT

Ik heb niet vel tijd om te zeggen hoe fijn ik het hier heb..
Ik heb alleen de tijd om te zeggen, dfat ik een godsgruwelijke hekel heb aan de chinese regering..
Tegen een muurtje dermee!

Einde Bericht #211

Bericht #210

Fri, 28 Jul 2006 12:01:09 GMT

Zo, daar ben ik dan weer even. Even zeg ik, want het is niet voor lang.
Mijn computer staat ondertussen met al zijn electronische vriendjes in Arnhem, en zonder een internetkabel in zijn kont,presteerd hij toch net wat minder... Maar het maakt niet uit, waarschijnlijk komt dat internet gedoe nog.
Mijn kamer hier, in Nieuwegein, is een open vlakte, op het deprimerende af. Alles staat daar, en bijna niets meer hier. Het is niet fijn om met een half been in Arnhem te staan en na mijn vakantei trek ik dan ook lekker daar in, weg van de troosteloze zooi hier..
Maar nu eerst morgen op vakantie. 3 weken naar Tibet en Nepal, en al zou ik honderden posts kunnen schrijven hoeveel ik haar wel niet ga missen, die maand dat ik der niet zie. Ik zal jullie der niet mee vervelen en het erop houden dat ik haar en jullie gewoon over een maandje weer spreek.

Ciao et Au Revoir
Einde Bericht #210

Bericht #204

Thu, 15 Jun 2006 11:38:49 GMT

Soms loop je over straat, en zie je kleine dingetjes, die je normaal niet eens een blik waardig gunt. Zoals vandaag.
Verveeld zat ik in de tram naar buiten te kijken, en opeens zag ik op een muur staan wacht hier tot de tram komt en tel dan tot 10. Met stoepkrijt, op een muur.

Vroeger heb ik het wel gedaan, die “netniet”-speurtochtjes. Waarbij je als een bezetene pijlen op de stoep tekende, om zo degene die jou moest vinden maar op een verkeerd spoor te brengen. En eigenlijk is dat raar, want het uiteindelijke doel van het spel is, dat de ander jou vind, anders is er toch niets aan.
Als kind denk je gelukkig niet aan dat soort dingen, en snel teken je nog wat extra pijlen, om de vijand op een verkeerd spoor te brengen, maar oeps! Dat neemt toch meer tijd in beslag dan je in eerste instantie had verwacht, stel nou dat je vriendje/vriendinnetje je al veel te snel vind?! Dan is alle pret ervan af.

Op dat moment, ging de bonusregeling in werking, een soort onafgesproken regel dat je ook opdrachten op de stoep mocht schrijven, met als hoofddoel, tijd rekken natuurlijk. En al ben je veel langer bezig met het opschrijven, en weet je dat je het de persoon toch niet ziet doen, schrijf je als een gek een opdracht. Vaak niet origineler als, wacht 10 seconden.
Als een soort pauzeknop, een time-out.

Eigenlijk is ons leven één groot spel. We tekenen als bezetenen pijlen, om ons in te dekken, voor onze toekomst, ook al weten we dat als je gevonden word, je beurt voorbij is.
Constant leggen we pijlen aan om de mensen om ons heen te verwarren; ze op een verkeerd spoor te brengen om zo nog maar even iets langer te kunnen genieten. Ook al weten we dat onze beurt zo om kan zijn, tis maar kwestie van wie er sneller is.
Als een gek maken we opdrachten voor de mensen om ons heen, stellen we eisen, vergelijken ze constant met onszelf en ook de 10-seconden regeling gaat op. We stellen alles maar uit, laten keuzes voor wat ze zijn, en soms lijkt het wel, alsof we de hele wereld stop willen zetten, om zo maar nét iedereen een stap voor te zijn.

Constant nemen we een besluit, gaan we voor de pijlen of laten we de persoon gewoon wat langer wachten, en hoeveel tijd verlies ik daar zelf dan wel niet mee?

En omdat er geen manier is om te weten of ze de opdrachten wel uitvoeren, wij zijn tenslotte al kilometers verderop pijlen aan het tekenen, begint het te knagen. En begin je je te ergeren. Overal kán iets achter zitten.

Maar na een half uur zonder een teken van onze vrienden raken we het zat. Boos gooien we het krijtje op de grond en lopen naar huis, om te zien dat de fietsen van je vriendjes al weg zijn, en op de plek waar ze stonden staat een pijl. Met daaronder de woorden: “Eet jij binnen 10 seconde onze boerenkool maar op, wij doen niet meer mee”

Bericht #203

Wed, 24 May 2006 18:16:10 GMT

Vanochtend onder de douche kwam ik tot een vreemd ontdekking..
2 kleine doelloze plekjes, op mijn blote bast... Ik nam ze altijd voor lief, ze zaten me niet zo in de weg, maar toen ik erover nadacht duizelde het me even.

Tepels.
Ze zijn altijd al het doelwit geweest van een soort cultus-achtige staat.
Heb je een derde, dan ben je een zoon/dochter (of op zijn minst aanbidder) van de duivel.
Zijn ze hard dan ben je per definitie geil maar hoe zit het dan als je het gewoon koud hebt?
Heb je als man een piercing derin, ben je homo. Als vrouw? Op zijn minst kinky.

Bij vrouwen kan ik die cultus staat nog ietwat begrijpen, aangezien het in onze eerste levensjaren een vorm van voeding is, in principe hangst ons leven daarvan af, met al die heerlijke afweerdingetjes derin, die het zo verschrikkelijk lekker maken.
Maar ook als voedingsbron kan zo'n cultus uit de hand lopen. Iedereen heeft er wel eens van gehoord, zij het bij Oprah, zij het bij één of andere sitcom of welke bron dan ook. Iedereen weet waar ik het over heb.
Van die koters tie tot hun 8ste uit de borst blijven drinken, en de moeder dat nog normaal vind ook. Terwijl er toch boterhammen zat zijn in ons kleine landje.

Toch houd het merendeel op tijd op met dat geneuzel, en word algauw het eerste geprakte, gehakte, gemalen,voorgekauwde biefstukje naar binnen gewerkt. Niets geen pompjes meer, ngeen gedoe met aparte kamertjes.
Maar in feite blijft bij veel mannen toch die behoefte. En als ze al in de buurt komen van zo'n tepel moeten veel mannen zich inhouden om er niet mee te gaan spelen, of er even in te bijten.
Het kind komt in ze naar boven.

Waarom? Misschien juist omdat diezelfde tepels bij ons geen enkel nut dragen, ze zitten daar maar een beetje bij te dragen aan onze symetrie, en that's it!
Wat de vraag oproept waarom ze daar überhaupt nog zitten. Waarom ze niet door de evolutie weggestemd zijn. Want ze zullen er vast niet meer zitten om er ringetjes doorheen te schieten, of knijpers op te zetten.
Waarom hebben wij ze als man überhaupt? Ik heb namelijk nog nooit gehoord van mannelijke melkklieren in vroege tijden.

En als we het vanuit christelijk oogpunt bekijken schieten we nog niet veel op.
Eerst was er de man, volledig met tepels, geschapen naar het beeld van god. Maar kinderen kon hij nog niet maken, dus ook toen zullen er vast geen melkklieren geweest zijn.
En toen pas kwam de vrouw, gemaakt naar het evenbeeld van de man. Met bruikbare tepels.
Is het dan een foutje in Gods kopie of heeft God zelf ook rudimentaire lichaamsdelen?
Of zitten we toch met zijn allen verkeerd? En waren de vrouwen eerder? Zijn wij uit hen geschapen, volledig met een nieuw setje overbodige lichaamsdelen.

Ik heb ooit gelezen dat wij mannen in de toekomst waarschijnlijk ook overbodig zouden kunnen zijn.
Rudimentair, zogezegd. Een paar kwakjes zou genoeg zijn om de vrouwen nog een paar millennia sterk verder te helpen.
Gelukkig hebben we nog andere rudimentaire lichaamsdelen, die niet zo makkelijk te vervangen zijn door een verpleegster met latexhandschoenen en een spatel.

Maar hoe zit het dan met die tepels? Ze kijken me vrolijk aan, een mysterie aan mij onthoudend.
Ik weet dat het geen zin heeft om boos op ze te worden, maar wat als het nou een fout is in de bijbel, die snel rechtgezet moet worden?
Of een foutje in darwins evolutie theorie?
Ze zouden mijn kans kunnen zijn op een nobelprijs! Maar voor nu ben ik er nog niet helemaal uit. Wat jullie?

Bericht #202

Wed, 24 May 2006 08:43:36 GMT

“Kijk uit!”
Uitkijken naar iets is fijn, een toekomst waarvan je de uitkomst niet weet, maar al duizend keer in je hoofd hebt af laten spelen. Hoe zou het zijn? Hoe ziet het eruit?
Zonder dat je het door hebt heb je al enorme verwachtingen gemaakt van iets, zonder dat die ergens op gebaseerd zijn.
In je hoofd heb je alles al gezien, maar de ervaring leert dat het toch altijd anders is dan je had gedacht. En dat is fijn, want als alles zo voorspelbaar zou zijn zou er toch weinig meer aan zijn.

“Opgepast!”
3 jaar lang heb ik ernaartoe geleefd, wachtend totdat ze zouden komen. En gister was het zover, eindelijk waren the Yeah Yeah Yeahs in Nederland. En ik was erbij.

Het was geweldig, ik gebruik het woord “euforisch” niet vaak, maar voor deze gelegenheid trek ik hem uit de kast. Het was meer dan ik me ervan voor had gesteld, en ik heb op en top genoten.
Al voor het concert gierde de adrenaline door me heen, al voor dat ik wist hoe ze zouden spelen was ik al blij dat ik er geweest was.
Karen zong prachtig, en ze leek er intens van te genieten, haar glimlach was bijna even groot als die van mij. Bijna….

“Let op!”
Vreemd eigenlijk. Dat je zo naar iets toe kan leven zonder te weten wat de uitkomst is. Dat je al zin in iets kan hebben, terwijl je niet eens weet of het wel zou zijn wat je je ervan had voorgesteld.
Dat het onbekende je kan aanzetten tot nieuwe avonturen, en oude wonden kan helen.
Dat het een nieuwe wereld kan creëren waarin alles beter lijkt te zijn.
Naar iets uit kijken is vreemd, en soms slecht. Het kan naast een hoop goede dingen namelijk bij teleurstelling een hoop kwaad doen.
Maar uiteindelijk kan je daar niets aan veranderen, en dat is nou juist wat uitkijken zo spannend maakt.
Alles maar over je heen laten komen en maar zien wat het leven brengt.

“Niet zo snel!”
Vandaag kijk ik uit.
Vooruit, achteruit en opzij
Naar wat de nieuwe dag mij brengt

Vandaag kijk ik uit
Naar morgen en de dag erna
Naar vandaag en naar alles
Wat mijn leven mij nog brengen zal

Vandaag kijk ik uit
En omhels ik de toekomst

Bericht #201

Mon, 22 May 2006 10:13:28 GMT

Hondeweer

Gisternacht fietste ik vanaf mijn werk naar huis, het miezerde maar de lucht was mooi. Nieuwegein op zijn best, bijna helemaal verlaten. Geen hond op straat.

Of toch wel? Ik fietste langs het water en zag een mevrouw lopen. Ze keek niet al te vrolijk en de mooie lucht ging volledig aan haar voorbij. Ze liep met honden, 2 op het eerste gezicht.
Een grote stevige herder, in de bloei van zijn (of haar) leven, en een klein tekkeltje, duidelijk wat ouder en wat trager. Aan de lijn trekkend liep het vrouwtje door en de herder liep vrolijk met haar mee, aan alles snuffelend en rondspringend van plezier. Het oudje deed het wat rustig aan, en keek om. Ik volgde zijn/haar blik maar zag in eerste instantie niets.
Het oudje stopte met lopen en draaide zich om en ik bleef verwonderd kijken wat er nou toch te zien viel, totdat er een jonge pup uit de struiken tevoorschijn kwam en naar het oudje rende, daarna liepen ze samen door, naar de baas, die van dit alles niets meekreeg.

Ik vond het prachtig moet ik je eerlijk toegeven, een oudje die eventjes kijkt of het jonkie wel meekomt, en blijft kijken of er niets gebeurd.
Dieren hebben karakter, dat kan je zeker stellen, maar verantwoordelijkheidsgevoel? Dat blijkbaar ook. En dat vond ik mooi. Je hoort vaak verhalen van honden die kinderen uit brandende huizen halen, ook al kan het hun eigen dood betekenen.
Trouw als een hond. Het spreekwoord is waar.

Veel mensen zeggen dat ik ook een overvloed aan verantwoordelijkheidsgevoel heb. Neem dingen op mijn schouders die niet voor mij bestemd zijn, en probeer altijd klaar te staan voor een ander. Al van jongs af aan heb ik grote verantwoordelijkheid gehad doordat mijn moeder niet alles meer kon.
Eigenlijk zijn de rollen omgedraaid. Niet de oudere die oplet, maar het jonkie dat kijkt of het allemaal wel in orde is. En ik vraag me af of dat wel altijd goed is.
Ik merk aan mezelf dat ik er soms wat moeite mee heb, al die verantwoordelijkheid te dragen, maar aan de andere kant ben ik er ook blij mee, dat mensen me vertrouwen en dat het niet om mijn leeftijd gaat maar om wat ik doe. Alleen heb ik niet het gevoel dat ik altijd de waardering krijg die ik soms nodig heb. Even dat dankjewel, of een blik in de ogen waardoor je ziet dat ze blij zijn dat je dat voor ze doet.
Ben ik dan toch verkeerd bezig?

Verzonken in gedachten fiets ik door, om nog één keer om te kijken en te zien dat de kleine pup het oudje een lik geeft voor hij vrolijk verder wandelt. Wederzijdse dankbaarheid.
En lag het nou aan mij, of zag ik het oudje even dankbaar glimlachen?

Einde Bericht #201

Bericht #200

Fri, 19 May 2006 13:44:30 GMT

Auw!

Ja, ik geef het toe.
Ik ben vorige week van m'n fiets gevallen.

Ik fietste naar huis, met een koelbox achterop, en alles ging goed, helling op, helling af. Brug op brug af, scherpe bochten en hobbelige paden. Het was één groot avontuur, vol spanning en met gevaar op de loer. Dat wist ik.
Maar op een recht stuk liet ik even mijn aandacht verslappen. En patsboem, daar lig je dan.
Ietwat beduusd om je heen te kijken, op de straat.
Alles was in orde, de fiets men zonnebril, slippers en de koelbox.
Alles was in orde, behalve ik.
Het resultaat? Een bloederige puber, die de eerste 200 meter even moest gaan lopen.

Eenmaal thuisgekomen het bloed weggedouched en een pleister geplakt, ik moest me niet aanstellen vond ik. Maar s'avonds werd me al snel duidelijk dat ik me misschien toch maar wat meer had moeten aanstellen.
Mijn volledige linkerkant zat vol met ontvelde stukken open vlees. Niet echt een prettig gezicht. En nog minder, de wondjes zaten ook tussen mijn vingers, en laat ik nou net links zijn en me dus half gehandicapt heb gevoeld.

Maar dat terzeide, waar het me om gaat dat het iets vreemds is. Dingen als schaafwonden. Want hoe dan ook, het ziet er vreemd uit, een jongen van mijn leeftijd met schaafwonden alsof hij 3 is en buiten heeft lopen ravotten met zijn vriendjes.
Wachtend om thuis een standje te krijgen omdat hij zijn broek vies heeft gemaakt.
Maar dan doet mama er een pleister op,veegt de modder van de broek en gooit em in de was en alles is weer prima. En binnen een week, zie je er bijna niets meer van. Een klein korstje waar je bijna niet van af kan blijven omdat je móet peuteren,en later misschien nog een littekentje.

Littekens zijn één van de weinige écht tastbare dingen die ons bewijzen dat iets gebeurd is. Die niet gemanipuleerd kunnen worden of een valse geheugen zijn zoals bij foto's en films. Waarom is het dan slecht om af en toe eens goed op je knie te vallen? Zonder wonden geen littekens toch?
Soms moet je dromen om vooruit te komen, in plaats van reëel alles proberen vast te pakken.

Ravotten is goed, lekker banjeren en nergens aan denken, alles zijn vrije loop laten gaan en gewoon dromen.
En toch, iedereen verwacht dat je op een bepaalde leeftijd moet stoppen met ravotten. Dat het op een bepaalde leeftijd niet meer "gepast" is om nergens aan te denken, en te dromen.
Omdat je "beter zou moeten weten". En ze plakken er ook geen pleister meer op, en wassen je broek niet meer. Je zoekt het zelf maar uit "dan leer je het tenminste".

Vandaag laat ik vol trots mijn wond zien aan jullie, wachtend op een pleister, en een schone broek in de hoop dat nog niet iedereen het ravotten op heeft gegeven, en leeft.

Bericht #199

Tue, 16 May 2006 14:57:30 GMT

Einde Bericht #199

Bericht #198

Mon, 08 May 2006 00:30:58 GMT

Spelonken van de taal

Ik hou van herinneringen die je je leven bij blijven. Herinneringen die je maken hoe je bent, die je tekenen en verrijken. Ik hou van herinneringen die op zeldzame momenten geroerd worden, door een gedachte, beeld, smaak of geur. Of zelfs door een lichte aanraking van je huid, door de ruwheid van een oppervlak, of juist de gladheid.
Op zeldzame momenten ervaar je deze herinnering, en gevuld vol inspiratie droom je over je toekomst, eer je het verleden en herken je jezelf in jezelf.

Vandaag had ik zo’n moment, en gevuld vol inspiratie zit ik nu hier, klaar om mijn verhaal met jullie te delen.
Deze herinnering werd opgewekt uit een gedachte, ik weet al niet eens meer waarover, maar idee is ondergeschikt geworden aan het verhaal. Het bracht me terug naar een documentaire, die ik vorig jaar gezien heb.
Als je me vraagt waar de documentaire over ging zal ik je stom aankijken, dat weet ik niet meer. Maar één interview is me bijgebleven.

Het was een interview met een actrice. Geboren in Nederland, maar getogen in Amerika, haar voertaal was dan ook engels.
Ik heb mijn tv op breedbeeld gezet zodat de ondertiteling wegviel en zat daar, in mijn donkere kamer, volledig in het interview.
Ze had karakter, en dat was eraan af te zien. Getekend door de tijd, maar op een prachtige manier. Ze hadden het over haar leven, en ze wist me te vervoeren met prachtige verhalen.
Haar stem zweefde door mijn kamer, vergezeld door een lichte zweem van wierook.
Ze had het over de tweede wereldoorlog, die ze bewust heeft meegemaakt in Nederland. Niet volledig bewust, maar één ding zou haar bijblijven.
Ik zat daar, volledig engels ingesteld vol verwondering te luisteren naar haar verhaal. Ze liep over straat en ze zag dat er “iemand tegen de muur werd gezet” waarna ze vervolgde met de rest van haar verhaal. Ietwat verward schrok ik op, beseffend dat ze zonder het zelf door te hebben in het Nederlands was overgegaan, om een gevoel weer te geven. Zonder nadenken ging ze gewoon verder in het Engels en dat verwonderde mij.
Het klonk zo vreemd, vooral omdat ze in het Nederlands zoveel anders klonk dan in het Engels. Dat een herinnering iemand zo kan vervoeren, om terug te keren naar een taal die ze vroeger sprak.
Een prachtig moment, en ze maakte het niet eens bewust mee.

Ik weet niet wat ik met dit verhaal wil zeggen, maar ik deel jullie mijn prachtige moment, dat ik wél bewust meemaakte.
Typisch, vaak zijn de eenzame prachtige moment, gelijk momenten die je in de categorie “had je bij moeten zijn” stopt.
Maar gelukkig heb je deze prachtige momenten soms ook met een ander.

Gedreven door de inspiratie sta ik vandaag stil bij al díe momenten, die ik met anderen beleefd heb.
En eer ze voor wat ze zijn, en wat ze voor mij betekenen.

Einde Bericht #198

Bericht #196

Mon, 24 Apr 2006 13:57:26 GMT

Al tijden neits meer gepost, maar ik geloof niet dat iemand het daadwerkelijk gemist heeft.. Anders hoor ik het wel
Er is verschrikkelijk veel gebeurd ondertussen. Veel voorstellingen gedaan. Veel nagedacht, maar of ik geleefd heb? Ik weet het niet...
Ik heb tegenwopordig ook een lease-vis, Oscar.Ik pas oppem totdat Annemieke terug is uit Frankrijk, supervet!
Heb een vriendin tegenwoordig, ze heet Daphne, en ook al is het heel erg wennen, ik voel me er goed bij. En zoals jullie op de foto's wel kunnen zien is ze een plaatje (al heeft ze toch net wat meer met haar haar gewoon los en niet opgestoken)
En voor de goede orde, nee ze heeft geen lsd op, ze is zelfs behoorlijk braaf, haar pupillen zijn altijd al ongelijk geweest...
Voorderest heb ik et superdruk. Maar niet zo druk dat ik dít niet met jullie kan delen.
M'n trots, en ons kindje..
Hier is het dan Niemandsland!

Ik en Noël (Luci) tijdens de repetities

Davy en Daphne

Ik en Mirtele (sneeuwwitje) tijdens de repetities

Daphne, hevig aan het zingen

Ward (romeo) Mirtele (sneeuwwitje) en Lisanne (Julia)

Max (showmaster max)

Boris (rector,frater,hert) duidelijk in hertkostuum

Ikzelf, in hevige voorbereiding (lees: KOFFIEEEEEEE)

Daphne =)

Daphne Lisanne en Davy

Lisanne en Ward

Daphne en Noël

Showmaster Max

Lisanne, Mirtele en Daphne

Warming-Up

Het t-shirt! (met Niels derin) (en ik natuurlijk in de deuropening)

En nou maar hopen dat we ermee verder kunnen. I'll keep my fingers crossed

Einde Bericht #196

Bericht #193

Sun, 12 Mar 2006 19:00:13 GMT

Vandaag liep mijn dag over van twijfel,
Naar een vleugje puur geluk
Om weer terug te keren naar de twijfel
Bij het besef
Dat het al voorbij was
Voor ik er erg in had

Einde Bericht #193

Bericht #185

Wed, 01 Feb 2006 12:22:58 GMT

Buurthuizen&jeugdculturen
En maar denken dat ze alle problemen op kunnen lossen. Uren debatteren in de tweede kamer over hoe de problemen bij jongeren opgelost kunnen worden. "Buurthuizen"! gilt een groot deel van de volwassen samenleving. Ja, als er buurthuizen zouden zijn, hadden we nergens last van. Dat was in onze tijd wel zo.
Maar wanneer beseffen ze dat we niet meer in hun tijd leven.
Dat buurthuizen op zichzelf zo'n slechte naam bij de jeugd hebben. dat het merendeel inderdaad denkt dat de progamma's die aangeboden worden, sinds die periode van de ouders niet meer is veranderd.
Maar et trieste is, dat dat in de meeste gevallen nog zo is ook. De progamma's zijn zo achterhaald dat het strafbaar zou moeten zijn.
Geen buurthuizen dus. Wat dan? Dan laten we maar een bus rijden door Houten, om alle hang jongeren op te vangen. een soort van "jezus-bus"waarin je kan praten over religie en jou wereldbeeld, onder het genot van een kopje aanmaaklimonade. Godsdienst. constant weer moeten we een keuze maken. Vinden we de islam goed of slecht, bestaat er zoiets als een god, ga ik naar de hemel of de hel? Bestaat er überhaupt wel zoiets. Keuzes maken, alsof we volwassen zijn. En dat terwijl we nog amper volwassen geacht worden, alsof we geen mening mogen hebben totdat de meerderheid beslist dat iemand volwassen is. En de keuzes mag maken. En wie moeten ervoor zorgen dat wij geen verkeerde keuzes maken? Juist, volwassenen.
Volwassenen die gaan rappen, omdat ze denken dat ze dáármee wél de jeugd bereiken. En ze kijken je niet begrijpend aan, als je probeert te zeggen, dat als iemand in de 20 rapt er nog ietwat respect is, ook al is het een zandkorrel in de hoop rap, maar dat als een volwassene het doet het gewoon dieptriest is.
Begrijp me niet verkeerd hoor, zo diep zit ik nou ook weer niet in de rapwereld, maar hoe kunnen ze denken dat dingen zo makkelijk op te lossen zijn?
Dat een rap en wat buurthuizen alle problemen oplost? Niet, laten we dan ook nog eens de alcoholgrens opschroeven. Op zichzelf nog niet eens een verschrikkelijke ontwikkeling als je het mij vraagt, al is deze praktisch onuitvoerbaar.
Maar wat doen ze ervoor terug? Wat geven ze de jongeren die ze nu uit de cafés willen trappen? Totdat ze wettelijk volwassen zijn worden ze overal geweerd. Totdat ze een stem mogen uitbrengen zijn ze een minder punt op de agenda. Want Afghanistan is toch veel belangrijk dan de toekomst van dit landje?
De Toekomst. Vooruitgang, alleen maar vooruitgang. Steeds meer manieren om ons eigen persoontje te boosten, te vergelijkien met anderen en daaraan je succes af te meten. Steeds meer ik,ik,ik. En we gaan maar vooruit. De economie. Het werk. Het Succes.
Maar is deze vooruitgang wel vooruitgang? Tuurlijk, het is niet verkeerd om wat zelfkennis te hebben, om je met jezelf bezig te houden. Maar soms gaan mensen er toch wel te ver in, als je het mij vraagt. Mensen van wie je verwacht dat ze je begrijpn, verliezen hun interesse en vergeten te vragen hoe het met je gaat, vergeten dat je überhaupt bestaat.
Iedereen is constant overal te druk voor, inclusief ikzelf.
Te druk om te kijken, om te voelen en te geven. Te druk om ook nog maar om te kijken naar wat er om je heen gebeurd. En dat terwijl we constant op de feiten worden gedrukt...
Toets geschiedenis. Dagen word ik nu al gebombardeerd met foto's van doden, gebombardeerde steden, angst, geweld. Die Vietnam oorlog. Zo ver van huis. Zo lang geleden. Maar dan, op een momentje van kunstmatige rust, achter de tv. Nog meer mensen zonder huis, zonder eten.
Geconfronteerd met het feit dat iedere 3 seconden een kind sterft. Dat in de tijd dat ik dit schrijf enorme aantallen mensen sterven. En geboren worden uiteraard.
"Men" zegt dan dat je daar niet bij na moet denken, dat je je leven ondragelijk maakt. Dat ik maar gewoon blij moet zijn dat ik hier geboren ben, netjes al mijn eten op moet eten "want in Afrika hebben ze niets".
De wereld word kleiner, zegt "men". Internet, telefonie en live tv uitzendingen zorgen ervoor dat het leed binnen 5 seconden op je beeldscherm kan verschijnen, of je oor in gaan, om door kleine elektrische schokjes in de hersenen geïnterpreteerd te worden. Opgeslagen.
Voor mij word de wereld groter, met elk bericht dat ik hoor. Met elke reclame waarmee ik doodgegooid word. Al snel zie je mensen niet meer als mensen, maar als één van de tienduizend. En ook al behandel ik veel mensen zo, ik probeer mijzelf te zien als individu. Niet altijd met succes, maar ook dat is een manier om te zien dat ik een mens ben. En daardoor misschien ook wel een individu.
En dan? Je doet je tv uit, je doet het licht aan, neemt een slokje cola en gaat achter je computer zitten om een berichtje te schrijven. Om maar te zien of iemand je herkend als individu.
En in al die tijd, waarin ik mijn luxe artikelen gebruik, zijn er enorm veel mensen gestorven. Individuen. door het gebrek aan luxe waar ik niet eens meer bij stil sta.
Maar gelukkig is er dan nog altijd de keerzijde, waardoor ík toch weer in slaap zal vallen vannacht. Want, er worden ook veel nieuwe mensen geboren. En ze zullen allen proberen zich te zien als individu, zoals ik. Of ze nou veel kansen krijgen in het leven of niet. Dát kunnen ze voor zichzelf dan in ieder geval bereiken.
Maar soms zou ik dagen, zelfs maanden, willen slapen. Om maar te dromen, te vliegen en te zien wat ik wil zien. Om alles stil te zetten, al het geratel, al die conflicten. Een uitgerekt moment, waarin rust overheerst. En niemand meer gezeik aan zijn hoofd heeft, inclusief ikzelf.

Maar niet voor eeuwig. Want slaap moet niet eeuwig duren. Altijd is er de keerzijde. Want zonder wakker zijn, geen slaap. En zonder dromen, geen succes.

Er heeft weer iemand over me gedroomd. Niets speciaals volgens mij, ik was weer de standaard "huis- tuin- en keukenwim..."
En ik begrijp best waarom ik die zonnebril gaf. Maar of ik het ook vertel, dat weet ik nog niet.

Welterusten.

Einde Bericht #185

Bericht #182

Fri, 13 Jan 2006 16:39:02 GMT

Toegelaten! =D

Einde Bericht #183

Bericht #176

Sun, 18 Dec 2005 15:23:43 GMT

Als het heelal is ontstaan uit niets,
Betekend dat dan ook dat je niet bestaat?

Einde Bericht #176

Bericht #175

Fri, 16 Dec 2005 10:20:47 GMT

MONOLOOG

(struint rond over het podium met muziek)
(muziek stopt)
‘Hebben jullie misschien een meisje gezien…? Ze eeeh…. (pakt briefje tevoorschijn) is ongeveer 1,70 lang met een huid zo wit als sneeuw, lippen zo rood als bloed en haar, zo zwart als ebbenhout. (kijkt verwonderd naar lijstje en dan de zaal in)
Niet? Hmm, (gaat op een bankje zitten en legt zijn geweer en tas af). Ja je moet niet denken wat een viespeuk zeg, tis voor m’n werk. Ik ben namelijk een jager weet je? Hans de jager, al een jaar of (denkt na) 10 nu. Maar et word steeds gekker, heb het eerlijk gezegd helemaal gehad. En dat meisje? Gister komt er dus zo’n man op me af, heel deftig gekleed en alles. Ik dacht, wat moet die nou van mij? , zei dat ik mee moest komen. Naar de koningin.
Nou had ik gehoord dat het een echte naar wijf is, die koningin. Helemaal vol van zichzelf en zo ijdel als het maar kan, loopt daar maar een beetje de hele dag in zo’n spiegel te turen. Nou ja daar stond ik dus, voor die ijdeltuit. LELIJK?! Mijn god, ik heb een kont van een everzwijn gezien dat nog aantrekkelijker was dan haar gezicht. Zegt ze tegen me dat ik dat meisje et bos in moet jagen en doodmaken, en dat als ik dat niet doe dat ze me onthoofd. En alsof dat niet genoeg is moet ik ook nog eens haar hart uit dat kleine lichaampje snijden en het meenemen. Alsof het niets is!
(zucht diep en stilte) Nee,nee et leven van een jager is niet om over naar huis te schrijven... Dat doe ik ook al niet meer. Een tijd terug was er een “incidentje”. We hadden het niet breed thuis, mijn vader was houthakker en mijn moeder full-time feeks. Op een keer heeft ze men pa overgehaald om mij en men zus in het bos achtergelaten. Compleet verdwaald… doodsbang was ik. Dus wij lopen daar,Grietje en ik, door het donkere bos, zien we opeens een huisje. En geloof me of niet, maar hij was helemaal van snoep en koek gemaakt. Al dagen hadden we niet gegeten, helemaal verwilderd waren we. Wij rennen naar dat huisje (rent iets naar achteren van podium), en beginnen te eten. (doet neus om en pakt stok, gebitje? )
Dus wij begonnen te eten komt er opeens zo’n hele vieze rare vrouw naar buiten. (doet oma na) Blijkt ze kannibaal te zijn. Maarja, dat vrouwtje had –8 en zag amper wat. Heeft men zus der in de oven geduwd. Schreeuwen dat die ouwe deed!
Ja,maar mijn zus heeft het nog niet helemaal verwerkt. Is opgenomen in zo’n tehuis. Doet de hele dag niets anders dan voor zich uit staren in het niets. Ze weten niet wat er met haar is, maar ze praat al niet meer sinds dat we het huisje verlieten. Ik dacht dat het wel over zou gaan. En de pillen die ze haar geven slaan ook niet aan, ze lijkt alleen nog maar glaziger uit haar ogen te kijken. En soms, soms moet ze zo’n jas aan met van die lange mouwen en dan stoppen ze haar in zo’n kamer met allemaal kussens op de muur. (zucht)
Naderhand vonden we nog parels en wat goud maar toen we terugkwamen klaagde men moeder me aan. Zei dat ik vieze dingen met mijn zusje had gedaan; dat ze daarom zo was als ze was. En wie zou me geloven dat er een kannibaal in het bos woonde in een huisje van snoep? En mijn zus, die praatte niet meer, dus die kon me ook niet bijstaan. Men moeder won de rechtszaak en ik moest alle spullen die we gevonden hadden aan haar geven. (zoekt in tas en pakt een heupfles, drinkt wat en zucht even)
Ik spreek sowieso niet veel mensen meer. Khad wel een vriendin een tijdje terug, maar dat werkte gewoon niet. (lijkt na te denken en lacht dan opeens)
Jezus wat had dat kind een rare naam. Ó wat was het nou toch? God, wat is dit erg.
Ik vergeet zo verschrikkelijk veel de laatste tijd. Sinds die zaak met kleine Peter. Raar ventje was dat, was niet helemaal goed bij zijn hoofd. Dacht dattie met dieren kon praten (sarcastisch,lachend). (pakt geweer en begint hem op te poetsen)
Ik was met men maten op zoek naar een wolf die al 3 kinderen doodgebeten had. Iedereen in het dorp wist dat je het bos niet alleen in moest gaan. Maar dat ventje ging dezelfde dag als wij het bos in. Met zijn huisdier; een dikke eend aan een lijntje.
Had van hout een soort geweer gemaakt, en iedere keer als hij deed alsof hij schoot, deed ie (trekt een stom gezicht en maakt een ploppend geluid met mond) . Natuurlijk komt ie die wolf tegen. Dus hij gaat voor die wolf staan (trekt hetzelfde domme gezicht) en schiet!
Nouja om een lang verhaal kort te maken, huiseend opgegeten, kleine peter verloor 3 vingers en was ontroostbaar door het verlies van zijn geliefde beest.
Nouja, wij achter die wolf aan, een spoor van veren en kleine vingertjes volgend, glijd ik uit over een steen. Dus ik voel dat ik men evenwicht verlies en knal met me kop op de grond.
Kleine hersenschudding zei de dokter, maar stoppen met werken? Ho maar! Want wie moest al die troep met kleine petertje opruimen? Juistem, ik. En er moet toch brood op de plank komen hé?
(pakt de heupfles weer en neemt een grote slok)
Kheb et niet zo op wolven, en zij ook niet zo op mij geloof ik. Ik liep laatst door het bos, hoorde ik opeens geitjes mekkeren, heel zacht. Dus ik denk, ik ga es kijken wat er aan de hand is. Zie ik daar een wolf liggen in een bed, hele huisje ondergescheten. Maar ik zag nergens geitjes. Dus ik trek de deken van dat beest, zie ik dat hij een enorm dikke buik heeft.
Besefte ik me toch dat dat rotbeest die beestjes in zen geheel op had geslokt. Nou, heb zen buik opengesneden de beesjes eruit gehaald, in stukjes gesneden, en weer teruggestopt. En hem daarna de put in geflikkerd. Kom op zeg, niet kauwen voor je doorslikt? Heb je enig idee hoe slecht dat voor je is? Je hebt die verdomd grote tanden niet alleen om iedereen beter op te kunnen eten, kauwen zal je.
Ik dacht dat ik een goede daad verricht had, krijg ik de dierenbescherming op mijn dak. Uit de jagersbond gezet. En dan dat bloed.
Heb je enig idee hoe moeilijk je wolvenbloed uit je pak krijgt. Dagen moeten schrobben. En nog krijg ik et er niet af. Ja, en dat rood steekt toch wel heel erg af hé bij dat groen. (showt publiek de vlek)
ROODKAPJE! Zo heette ze, ze had altijd zo’n raar rood capeje om. Als één of andere mislukte superheldin. Eigenlijk heette ze Angela, maar ze stond erop dat iedereen haar roodkapje noemde, belachelijk! Kapsones dat ze had?! Deed maar alsof de wereld om haar heen draaide. Liep maar een beetje rond te paraderen met dat belachelijke capeje alsof de wereld van haar was. NOU, IK ZIE HAAR NOG GEEN VEL VAN WELK BEEST DAN OOK VAN HET KLEINE DODE LICHAAMPJE STROPEN (hysterisch) (ademt in en uit en neemt nog een slok, kalmeren)
Ik was weer op wolvenjacht en toen kwam ik haar tegen, in het huisje van der grootmoeder. Normaal ontwijk ik het huisje van die oude gek altijd. Vertrouwd NIEMAND. Op een dag liep ik langs dat huisje van der, keilt ze der rollator naar me kop. Een halve dag bewusteloos gelegen, werd wakker van de eekhoorntjes die aan men oren aan het knagen waren.
Maarja, ik liep dus langs dat huisje en de deur stond open. Het bloemenperkje van dat vrouwtje was helemaal omgewoeld en ik rook onraad. Dus ik loop daar naar binnen, overal bloed. Dacht dat het nou eindelijk gedaan was met die ouwe. Zie ik daar opeens een wolf. In het bed, luid snurkend. Talk about a deja vu right?! Tegen mijn verwachting in vind ik et omaatje, met rollator en al, plus der schoondochter in de buik van dat beest. Na al dat gezeik had ik geen zin meer om ze, gekauwd en wel, terug te stoppen. Dus heb ze maar gewoon heel gelaten en heb de wolf in stukjes gesneden. Vond ik een eerlijke deal.
Ze was zo dankbaar dat ik haar gered had dat we een afspraakje hebben gemaakt. Maar al snel kwam ik erachter dat ze niet helemaal normaal was.
Iedere keer als ze dat rode kapje van deerr opdeed dan veranderde ze (doet zingend,giegelend en huppelend maar een beetje eng roodkapje na) Dat lachje, dat huppeltje, de gazng.. ik werd er een beetje bang van.
Maar als ze dta kapje áfdeed, dat was nog veel erger. Dan was ze niet roodkapje maar Angela. Dan kreeg ze een blik in aar ogen, een vreemd gloed. Een aan een wolf gleijk, het enige wat je dan in haar ogen zag was pure krankzinnigheid. Ze had op een gegeven moemnt,… een zaag.. Zo’n automatische. En daar liep ze dan mee door het bos, n ou dan bleef ik uit der buurt (doetna)
Nou geloof me, iedere keer dat ik zo’n zaag hoor dan lopen de rillingen over men rug…
(overdenkend,mompelachtig) Zo kom je er wel achterdat je werk en privé gescheiden moet houden zeg. (slok)
Ja, er lopen nogal wat vreemde types rond in het bos. Steeds meer als je het mij vraagt.
Net als gister, ik zat er helemaal dor, kwas m’n konijnenvallen aan het bekijken toen ik opeens iemand hard hoor lachen en veel gekraak in het struikgewas. Dus ik loop ernaartoe, zie ik daar opeens een naakt klein mannetje, dansend en gierend vannet lachen. En een pret dattie had? T schuim stond op zen lippen. En ja schuim op de lippen, dat vertrouw ik niet. Dus ik ben van een afstandje blijven kijken. Begint hij opeens vanalles te raaskallen. Scheen helemaal blij te zijn dat niemand wist dattie repelsteeltje heet. Vind je het gek? Ik zou ook niet willen weten hoe een naakte in het bos dansende dwerg heet.
Iedereen mag van mij zelf weten wat ie doet natuurlijk, maar die knaap zorgde er met zen klereherrie wel mooi voor dat ál mijn vallen leegwaren. (neemt een slok) Die repelsteeltje, dat was druppel. Er knapte iets. Ik heb hem bewusteloos geslagen en naar de prinses gebracht, waar hij voor de rest van zijn leven slavenarbeid moet verrichten. (slok)
En nu? Nu ben ik al weken op zoek naar dat meisje, sneeuwwitje heet ze, en ik kan niet meer al die pijn.. Al dat bloed (slok) ik kan er gewoon niet meer tegen, altijd mag ik et vuile werk opknappen, altijd is het maar “o, kijk nou toch es wat daar loopt, kijk eens wat een sloeber”
Geen erkenning, niets! Ze lopen allemaal over me heen alsof ik niet beter ben dan de schoenen waarop ze lopen. Altijd maar weer zijn het de prinsen die overal mee vandoor gaan, de jager staat op de laatste plaats.
En ik kan het niet, dieren ok, maar meisjes doodmaken? Harten eruit snijden?
Nee, hier houd het op. Ik wil niet meer, ik ga niet meer. Laat iemand anders maar de lijken van de straat vissen, laat iemand anders maar de rotzooi opruimen, IK doe het niet meer!
(trekt jagerspak uit en verlaat het podium met geweer)
(knal)

Einde Bericht #175

Bericht #173

Sun, 04 Dec 2005 11:22:31 GMT

ok, ik word gek...
bijna 4 gig aan muziek... WEG! =|

Einde Bericht #173